Parafia Matki Bożej Częstochowskiej

<< <

Wystrój świątyni i klasztoru
Żyrandole (wykonał je Bronisław Nowak) rozmieszczone w kościele harmonizują z architekturą wnętrza. Bogate są w swej strukturze i obszerne w swej formie. Każdy z nich zawiera około stu punktów świetlnych. Równocześnie są jednak delikatne i subtelne. Robią wrażenie jakby ich nie było. Zaznaczają się mocno, gdy są zapalone. Nie rażą swym światłem, gdy są zapalone, i równomiernie rozświetlają wnętrze. Rozchodzące się światło od żyrandoli przez załamania konstrukcji dachowej czyni sklepienie rozświetlone, dające nastrój. Wnętrze kościoła w atmosferze ciszy, ładu, prostoty, ułatwia wejście do własnego wnętrza, gdy wnętrze kościoła jest odbiciem piękna, a nie bogactwa, powściągliwości, a nie ubóstwa, prostoty, a nie prostactwa. Ważne jest zatem wnętrze kościoła w odniesieniu do wnętrza człowieka. Tym bardziej jest ono ważne dla tych, którzy go nie mają we własnym sercu. Ład wnętrza tego kościoła polega między innymi na stopniowaniu wrażeń, jakie daje kolorystyka, od ciemnobrązowej, gładkiej płaszczyzny kamiennej posadzki, poprzez rozrzeźbione łukowymi wnękami klinkierowane, beżowe ściany, do rozświetlonego, białego stropu z siatką przestrzenną stalowej konstrukcji. W tym też kierunku podąża wzrok i myśli przebywającego w tym wnętrzu. Przestrzeń świątyni ma spełniać zadanie zgodne z jej przeznaczeniem.
Tradycyjna świątynia nieco różni się od nowoczesnej. Wewnętrzna przestrzeń nowo zbudowanej świątyni nie jest dzielona jak dawniej na kruchtę, kilka naw i osobne prezbiterium, ale stanowi jedną całość, w której nie ma podziałów na miejsca mniej czy więcej ważne, mniej czy więcej święte. Cała przestrzeń świątyni wiąże ludzi ze sobą i pomaga w załatwianiu spraw Boskich i ludzkich, zarówno osobistych, jak i w powiązaniu z całym środowiskiem pracy i zamieszkania. Ta charakterystyczna przestrzeń nabiera cech symbolu wiążącego rzeczywistość ludzką z rzeczywistością Boską, tego co święte z tym, co ma być uświęcone. To wspólne miejsce w parafii ma także pobudzać do wzajemnej miłości i przypomnieć, iż codzienna służba człowiekowi winna przechodzić w służbę Bogu.
Kościół i klasztor jest utrzymany w jednolitej formie i tonacji. Jest to forma surowa i spokojna. Jaki cel przyświecał architektom, że wybrali taki kształt kościoła? Kto właściwie odczyta i zrozumie wnętrze kościoła, ten łatwiej pojmie, dlaczego zdecydowano się na taką, a nie inną bryłę. Przy projektowaniu należało brać pod uwagę otoczenie, do którego trzeba było nawiązać. Budowa kościoła przypadła na dawnym placu defilad, w środku otaczających osiedli, przy skrzyżowaniu ruchliwych ulic, w miejscu hałaśliwym i rekreacyjnym. Należało zatem oddzielić się od zewnętrznego hałasu i szarości bloków spokojną ścianą zamykającą przestrzeń kościoła i klasztoru. Owa wstęga spokojnej i izolującej ściany stanowiącej czworokąt jest przetykana otworami wejściowymi zakończonymi daszkami, a w przypadku klasztoru - otworami okiennymi zakończonymi kamiennymi ozdobnikami. Do poszczególnych części klasztoru prowadzą portale rozrzeźbione po bokach w cegle i zwieńczone betonowym nadprożem. Na rogach kościoła są rozrzeźbione w cegle wnęki przeznaczone na figury ewangelistów. Front świątyni dekorują szeroko rozłożone daszki zbudowane nad głównym wejściem do kościoła. Są one rozwarte i przypominają wyciągnięte ramiona zapraszające wszystkich do wejścia na rozmowę z Bogiem. Z tej potężnej budowli wyłania się olbrzymi dach świątyni w kształcie namiotu. Dach jest wielokrotnie pozałamywany, ma wiele szczytów wznoszących się uskokowo w górę i robi wrażenie twierdzy Boga lub dużego blokowiska. Architekt, nadając bryle taki kształt, chciał w tej formie zobrazować, być może, widok osiedla będącego skupiskiem szarych bloków. Można w tej bryle dopatrzyć się wielu złączonych namiotów przypominających jakby jeden namiot.
W ten sposób pomyślana bryła kościoła staje się widocznym symbolem mówiącym, iż wszyscy jesteśmy w drodze, jak pielgrzymi, i że potrzebujemy wspólnego namiotu Boga - jakim jest Kościół. Będąc w drodze jesteśmy utrudzeni, niekiedy samotni, często zagubieni, słabi, potrzebujący wsparcia duchowego, oazy, aby odpocząć od tego świata. Potrzebujemy także cichej zadumy, skupienia, spotkania, pokrzepienia się Słowem Bożym, Eucharystią, abyśmy nie ustali w drodze. Tak uformowany kształt świątyni pomaga uświadomić sobie, zgodnie z tym, co mówi Jan Paweł II, iż "drogą Kościoła jest człowiek".
Główny dach kościoła jest bogato rozrzeźbiony i swym rozdzieleniem ściany od strony frontowej jakby się wylewa na zewnątrz i też zaprasza do wejścia. Wejście tu w znaczeniu głębszym oznacza być w Nim, wsłuchać się w Jego głos, brać udział w bogactwie Jego życia. Omawiany obiekt sakralny będący znakiem dla współczesnego świata jest zbudowany systemem gospodarczym. Do zbudowania ścian kościoła i klasztoru posłużyła cegła klinkierowa sprowadzana z Gozdnicy koło Żagania. Charakteryzuje się ona wielką wytrzymałością i odpornością na warunki atmosferyczne. Daje poczucie ciepła i estetyki. Mur wybudowany z tej cegły nie potrzebuje tynków ani dodatkowych zabezpieczeń przed korozją. Dzięki różnym odcieniom cegły wygląda efektownie. Do zbudowania dachu służyła stal wyprodukowana w pobliskiej Hucie im. Tadeusza Sendzimira, a dach wykonał nowohucki Mostostal. Pionowe ściany dachu w kształcie trójkątów są podwójnie przeszklone szkłem zbrojonym w kolorze miodowym i dostatecznie oświetlają wnętrze kościoła. Gdy na zewnątrz jest ciemno, a wewnątrz świątynia jest oświetlona, wówczas cały dach w otoczeniu osiedli jest widoczny i stwarza urokliwy nastrój. Bryła kościoła i klasztoru sąsiaduje ze wszystkich stron ze schematycznymi blokami osiedli. Bardzo korzystnie kontrastuje z otoczeniem i tym samym rewaloryzuje wygląd miasta. Dobrze też wpisuje się w organizm miasta, jako miejsce więzi społecznej rozwijanej we wspólnocie wiary i zachowaniu chrześcijańskich obyczajów. Bóg jest dla wszystkich rzeczywistością realizującą w sposób głębszy i bardziej trwały ład moralny wśród mieszkańców osiedli. Świątynia jest miejscem uczenia się ładu moralnego poprzez przypominanie odwiecznych norm i prawd. Jest też znakiem niezależności i trwałości kultury, a równocześnie nośnikiem kultury chrześcijańskiej zakorzenionej we współczesnej cywilizacji. Jest zatem ogniwem wiążącym tradycję ze współczesnością i miejscem komunikacji społecznej.
W nowym obiekcie sakralnym wyeksponowana jest dzwonnica. Jest ona wkomponowana w całość architektury w kształcie masywnej wieży o wysokości 18 metrów, usytuowana od strony południowej w rogu obiektu klasztornego. Dolna jej część jest budynkiem, a górna wyodrębnia się w wieżę przypominającą formę kielicha wspartego na ramionach wzajemnie powiązanej konstrukcji żelbetowej. Po zewnętrznej stronie wieży na ramionach konstrukcji są zawieszone trzy dzwony o tonacji molowej. Ciężar dzwonów bez łożyska i serca wynosi: największego - 1650 kg, średniego - 970 kg i najmniejszego - 500 kg. Odlane są ze stopu zawierającego 70% miedzi i 30% czystej cyny. Każdy z wyżej wymienionych dzwonów otrzymał swego patrona. Największy z nich ma na imię "Maryja" - ufundowany przez Kazimierę i Alfreda Lenkszewiczów - zamieszkałych w Sztokholmie. Na wieńcu dzwonu maryjnego umieszczono napis: "Ludu Maryi, Narodzie Polski, gdy usłyszysz głos mój, wznieś serce do Boga, pozdrów Maryję, zmów Anioł Pański, wspomnij zmarłych i poległych za wiarę i Ojczyznę". Średni dzwon ma na imię "św. Bernard", ufundowany przez wspólnotę Ojców Cystersów ze Szklanych Domów, z napisem: "Błogosławieństwo i pokój wydzwaniać będę wszystkim, którzy miłują Boga". Trzeci dzwon nosi imię "Błogosławiony Wincenty Kadłubek". Ufundowany jest przez parafian z wypisaną na nim prośbą: "Udoskonalaj w nas pragnienie pobożności i świętości". Na każdym dzwonie widnieje firmowy napis "Fecit me Joannes Felczyński Campanarum Fusor in Premisla AD. 1991". Dzwony zawiesił na dzwonnicy nowohucki Mostostal.


Źródło:

o. Niward St. Karsznia OCist, Powstanie parafii i budowa kościoła Matki Bożej Częstochowskiej w Nowej Hucie, Wydawnictwo SPONSOR