Parafia Matki Bożej Częstochowskiej

Wybór Matki Bożej Częstochowskiej na patronkę parafii w Nowej Hucie wiąże się z ocaleniem Krakowa od pożogi ostatniej wojny, a także z uroczystościami jubileuszowymi 600-lecia Jasnej Góry, z istniejącym wśród ludzi dość powszechnym odczuciem o szczególnej opiece Pani Jasnogórskiej w czasie wielkich zagrożeń dla Kościoła i Ojczyzny. Łączy się ten wybór także z wyjątkowym nabożeństwem do Matki Bożej, pielęgnowanym w Zakonie Cysterskim.

Po wojnie z dziękczynną intencją krakowianie pielgrzymują do Sanktuarium Krzyża Świętego w Mogile. Pragną wyrazić wdzięczność Panu Bogu za ocalenie Krakowa. Przychodzą z doświadczeniami okropności wojny do Ukrzyżowanego i z ufnością dziękują za własne ocalenie. Czynią to za pośrednictwem Pani Jasnogórskiej - Matki Zawierzenia. W pobliżu Sanktuarium, w Lasku Mogilskim składają wotum w postaci przez nich zbudowanej kaplicy pod wezwaniem Matki Bożej Częstochowskiej. Było to spełnienie ich najgłębszych pragnień, zrealizowane w miejscu powiązanym historycznie z Krakowem.

Zbawiciel na Krzyżu od wieków wiąże wiernych ze swoją Matką, która jest nam dana ku obronie jako zwiastunka wolności, pokoju, miłości, solidarności i znaku nowego kościoła.

Z Maryją i pod Jej patronatem pokonywaliśmy różne trudności związane z budową kościoła i organizowaniem nowej parafii.


Maryja weszła w rzeczywistość budowy kościoła i klasztoru i stanowiła istotne oparcie dla wszelkich poczynań w rozwoju lokalnego Kościoła. Za przykładem świętych Ojców naszych zawsze szukaliśmy ratunku u Matki Bożej, aby ochronić się od prób zniewolenia. I też od zarania Nowej Huty czuliśmy Jej obecność i opiekę. Święty Bernard z Clairvaux jest wzorem ufności w pośrednictwo Maryi u Boga. Stał się jednym z największych piewców Maryi. "Całym więc sercem - woła św. Bernard - całą gorącością ducha czcijmy Maryję, ponieważ taka jest wola Tego, który chciałbyśmy wszystko mieli przez Maryję..." Miłość, jaką miał do Bogurodzicy, przekazał swoim braciom zakonnym. Cystersi przepojeni duchem Maryi wznosili swoje Opactwa w miejscowościach ustronnych, na terenach nizinnych, które często określano "Dolinami Maryi", a budowane przez siebie klasztory nazywali "Domami Maryi". Darzyli Ją wymownym tytułem "Nasza Pani".

Wota znajdujące się po praej i lewej stronie ołtarza Małtki Bożej Częstochowskiej